Autor : Anna Nasiłowska
Tytuł : "Konik, szabelka."
Wydawnictwo : Świat Książki
Źródło książki : z własnej półki
Gatunek : historia
Po przeczytaniu książki mam nieco wątpliwości co do jej bohatera( w sensie: kto nim jest) . Tak dziadek, ułan opowiadający o swojej wojennej przeszłości to rzecz jasna , jednak i autorka czyli wnuczka do , której to kierowane były przeszłościowe gawędy nie chce posłusznie schować się w cieniu. Co wciągnę się w relacje ułańską to mi wyskakuje ze swoimi komentarzami. Z jednej strony trochę irytujący zwyczaj z drugiej dość ożywczy zabieg , szczególnie jeśli kogoś nuży historia. Mnie nie nuży chciałabym więcej dziadka. Choć i chwile gdy oboje bezgranicznie pochłonięci są rozmową są równie porywające, gdy widzę przed sobą zamiast kartek książki małą Anię z dziadkiem wsłuchującą się w płynącą z jego ust opowieść wszystko to nabiera realności. Mimo wszystko czyta się to jak bajkę prawie, opowieść która zaistnieć może w naszej świadomości dzięki ustnemu przekazowi i wspomnieniom sprawnie przeniesionym na papier przez autorkę.
Niestety zawiodłam się nieco na wciśnięciu w tę książkę również i współczesności , rozumiem , oczywiście iż książka jest też zapisem dziejów rodziny pani Nasiłowskiej stąd i takie rozwiązanie a jednak mnie to trochę rozczarowało. Sięgałam po książkę przedstawianą jako: "Powrót do nieistniejącego domu. Opowieść o wojnie o której nikt nie pamięta." I na tę opowieść głównie się nastawiłam. Książka zaś jest zapisem również i lat późniejszych jak i całkiem współczesnych.
Skrajnie od czytania uzależniona z pełnymi objawami odstawienia, zrezygnowałam z leczenia :-) Moleslaw
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura polska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura polska. Pokaż wszystkie posty
sobota, 11 kwietnia 2015
piątek, 6 lutego 2015
"Zezia i Giler" Agnieszka Chylińska
Autorka : Agnieszka Chylińska
Tytuł : "Zezia i Giler"
Wydawnictwo : Wydawnictwo Pascal
Miejsce i rok wydania : Bielsko - Biała 2012
Źródło książki : biblioteka
Agnieszka Chylińska jest chyba jedyną tak oryginalna osobą, która na dodatek większe zamieszanie wprowadza chodząc do kościoła , zajmując się dziećmi , zmieniając swój image na spokojniejszy, grzeczniejszy niż gdy żyła ostro, imprezowała, wywoływała skandale. Wtedy mam wrażenie było to to czego się po niej oczekiwało, mimo iż nie zachowywała się szablonowo, żyła pod prąd jakoś zgadzało się to z tym co ludzie sobie o niej wyobrażali. Tak wyobrażali , bo mam wrażenie że ta Agnieszka poukładana, stonowana, poprawna , wierząca i oddana swojej rodzinie kryła się pod tym znanym nam wizerunkiem cały czas. Mogę oczywiście się mylić ani ja psycholog ani psychiatra , żaden tam ze mnie behawiorysta. Zgaduję po prostu. Od zawsze słuchałam jej piosenek , również z płyty "Winna" ostatniej tak dla niej charakterystycznej, trudno mi było przestawić się na nową wersję. Muzycznie zresztą wcale się nie starałam.
Zaś jeśli chodzi o książki , od pierwszej chwili kiedy pojawiła się na rynku "Zezia i Giler" wiedziałam że muszę ją przeczytać, niekoniecznie kupić , może być z biblioteki ale chcę wiedzieć co i jak. Jak wyszło pisanie dla dzieci dziewczynie, która wcześniej przyznawała się do zgoła innej twórczości. Nie żebym krytykowała ale... ciekawość domagała się zaspokojenia. No i jak wyszło? Właściwie nieźle . Czytało się naprawdę dobrze, dzieci ze spokojem mogą się identyfikować z Zezią , jej problemy są i ich problemami no może z wyjątkiem dziwnych zachowań brata ale i to jest coraz częstsze więc może, pomoże ta cała historia w zrozumieniu chorego rodzeństwa. Język jak dla dzieci ok choć zdarzają się momenty w których odnoszę wrażenie że autorka chciała napisać zbyt prosto i wyszło zbyt sztucznie. Piszę to jako mama czytająca dziecku , dziecię uwag nie zgłaszało. Jeszcze jedna rzecz mnie właściwie nie tyle irytowała bo tu nie jest to słowo odpowiednie , ale jednak wydaje mi się niepotrzebne dość częste niestety, zwracanie uwagi na to że jakieś słowo jest trudne, skomplikowane czy poważne. Bardzo często w tekście czytamy "... i tu pada trudne słowo" o ile raz czy dwa nawet nie raziło a wręcz faktycznie zwracało uwagę na dane słowo to jednak przy takim natłoku trochę to mi przeszkadzało. Jak wyżej , córka żadnych uwag nie miała zatem jest to zwyczajne czepianie się matki. Wyobraźni autorce odmówić nie można, zdolności do opowiadania najróżniejszych historii również nie. Co jeszcze ? Zapomniałabym naprawdę udana grafika o co w dzisiejszych książkach wcale nie jest łatwo.
Tytuł : "Zezia i Giler"
Wydawnictwo : Wydawnictwo Pascal
Miejsce i rok wydania : Bielsko - Biała 2012
Źródło książki : biblioteka
Agnieszka Chylińska jest chyba jedyną tak oryginalna osobą, która na dodatek większe zamieszanie wprowadza chodząc do kościoła , zajmując się dziećmi , zmieniając swój image na spokojniejszy, grzeczniejszy niż gdy żyła ostro, imprezowała, wywoływała skandale. Wtedy mam wrażenie było to to czego się po niej oczekiwało, mimo iż nie zachowywała się szablonowo, żyła pod prąd jakoś zgadzało się to z tym co ludzie sobie o niej wyobrażali. Tak wyobrażali , bo mam wrażenie że ta Agnieszka poukładana, stonowana, poprawna , wierząca i oddana swojej rodzinie kryła się pod tym znanym nam wizerunkiem cały czas. Mogę oczywiście się mylić ani ja psycholog ani psychiatra , żaden tam ze mnie behawiorysta. Zgaduję po prostu. Od zawsze słuchałam jej piosenek , również z płyty "Winna" ostatniej tak dla niej charakterystycznej, trudno mi było przestawić się na nową wersję. Muzycznie zresztą wcale się nie starałam.
Zaś jeśli chodzi o książki , od pierwszej chwili kiedy pojawiła się na rynku "Zezia i Giler" wiedziałam że muszę ją przeczytać, niekoniecznie kupić , może być z biblioteki ale chcę wiedzieć co i jak. Jak wyszło pisanie dla dzieci dziewczynie, która wcześniej przyznawała się do zgoła innej twórczości. Nie żebym krytykowała ale... ciekawość domagała się zaspokojenia. No i jak wyszło? Właściwie nieźle . Czytało się naprawdę dobrze, dzieci ze spokojem mogą się identyfikować z Zezią , jej problemy są i ich problemami no może z wyjątkiem dziwnych zachowań brata ale i to jest coraz częstsze więc może, pomoże ta cała historia w zrozumieniu chorego rodzeństwa. Język jak dla dzieci ok choć zdarzają się momenty w których odnoszę wrażenie że autorka chciała napisać zbyt prosto i wyszło zbyt sztucznie. Piszę to jako mama czytająca dziecku , dziecię uwag nie zgłaszało. Jeszcze jedna rzecz mnie właściwie nie tyle irytowała bo tu nie jest to słowo odpowiednie , ale jednak wydaje mi się niepotrzebne dość częste niestety, zwracanie uwagi na to że jakieś słowo jest trudne, skomplikowane czy poważne. Bardzo często w tekście czytamy "... i tu pada trudne słowo" o ile raz czy dwa nawet nie raziło a wręcz faktycznie zwracało uwagę na dane słowo to jednak przy takim natłoku trochę to mi przeszkadzało. Jak wyżej , córka żadnych uwag nie miała zatem jest to zwyczajne czepianie się matki. Wyobraźni autorce odmówić nie można, zdolności do opowiadania najróżniejszych historii również nie. Co jeszcze ? Zapomniałabym naprawdę udana grafika o co w dzisiejszych książkach wcale nie jest łatwo.
niedziela, 1 lutego 2015
Henryk Sienkiewicz "Wiry"
Autor : Henryk Sienkiewicz
Tytuł : "Wiry"
Źródło książki : literatura.net.pl
Wydawnictwo : Tower Press
Książka równie nieznana jak "Na marne" , nie ukrywam że to recenzja na Galerii Kongo spowodowała to iż po powieść tę sięgnęłam już teraz. Biorąc pod uwagę listę planowanych lektur to naprawdę duże osiągnięcie. I bardzo dobrze zrobiłam iż nie czekałam. Moje wrażenia , nie ma co urywać są kompletnie inne. Oczywiście każdy ma prawo do swojej opinii i nikogo nie zamierzam przekonywać, ale też nie musimy się we wszystkim zgadzać co już jakiś czas temu ustaliliśmy. Faktycznie przyznaję że Sienkiewicz w wątkach romansowych nieco może, nie kuleje, ale na dzisiejsze czasy trąci myszką. Z tym że ma to swój urok, te konwenanse, zastanawianie się co wolno a co nie , te ukradkowe spojrzenia , rumieńce , zawstydzenia a jednocześnie dość otwarcie opisane myśli związane z sferą seksualną życia i miłości ( ze strony mężczyzn zdecydowanie) uzupełniają się tworząc naprawdę pociągającą całość. Jest to zresztą dość typowe postrzeganie , któremu sprzeciwiają się nie tylko dzisiejsze feministki ale jakże charakterystyczne dla ówczesnych czasów. To niesprawiedliwe , nie przeczę że mężczyzna ma być doświadczony a kobieta niewinna , co widać ewidentnie przy wyrażaniu opinii o Maryni młodej panience i pani Otockiej , która jest wdową. Zresztą zauważyć należy że i z brakiem niewinności ma problem Krzycki kiedy dowiaduje się kim jest jego ukochana. Hipokryzja i ironia wielkiego kalibru w tym przypadku.
Powieść ta jest powieścią polityczną jak podaje w posłowiu Władysław Zawistowski i ta warstwa powieści chyba jeszcze bardziej wciągająca. Nie wiem czy autor zakładał iż i w tej warstwie głównymi bohaterami mają być Groński i Krzycki, bo moim zdaniem zdecydowanie wyraźniej przedstawione są osoby takie jak Dołhański z jego podejściem do polityki i życia w ogóle, czy Świdwicki i oczywiście Laskowski - nauczyciel. Zmiany w społeczeństwie zachodzące w trakcie powieści to obraz ówczesnego podejścia do sprawy , choć nieco chyba zbyt idealistycznie ukazujący panów i nieco zbyt schematyczny chłopów. Choć gdyby się głębiej zastanowić pewnie sporo racji w takim a nie innym obrazie , szczególnie chłopów było. Jaką wiedzą mógł dysponować bowiem niepiśmienny człowiek , który szkół nie kończył a edukacja powiedzmy polityczna opierała się na tym co przekazali mu "towarzysze" a jak wiemy nie wszyscy chcieli dlań dobrze , oczywiście to jeszcze nie znaczy że wszyscy chcieli źle. Idealistów jak wiemy z innych źródeł nie brakowało, jednak nie da się ukryć że głównie grano na uczuciach niesprawiedliwości , odrzucenia i wzbudzając zazdrość. To nie tak że nie widzę biedy i nierównego traktowania , widzę je nie tylko w czasach wcześniejszych czyli choćby w tym świecie ukazanym przez Sienkiewicza ale też w czasach dzisiejszych. Pesymizm mnie wręcz przygniata, zauważmy że żaden z dotychczasowych systemów się pod tym względem nie sprawdził, niestety nie sprawdza się również i współczesna demokracja w czym przeszkadza jej kapitalizm , który zapomina w imię zysku o człowieku i jego godności . Przywodzący mi na myśl tylko i wyłącznie teorię Darwina.
Ogólnie jeśli chodzi o "Wiry" jak dla mnie są kolejnym dowodem na wielkość Sienkiewicza, oczywiście nie jest to powieść na miarę "Trylogii" czy "Quo Vadis" ale jednak weźmy pod uwagę iż nie jest to powieść historyczna , w której faktycznie autor czuje się jak ryba w wodzie. W każdym razie mnie się "Wiry" podobały, można sporo jednak dowiedzieć się o ówczesnym społeczeństwie, zwyczajach życia towarzyskiego , przy okazji podpatrując niepokoje wstrząsające Polską inteligencją , nie tylko te typowo patriotyczne utrwalone dość mocno w świadomości ale i te związane z ich dobrobytem i biedą innych. Zauważcie proszę że pomoc dla Laskowskiego bierze się raczej z tego że ani Krzycki ani Groński nie chcą obciążać swojego sumienia a nie zrozumieniem jego położenia.
Spory ciężar hipokryzji widać i scenie przemyśleń po przypadkowym zajściu z Polcią , gdyby to wejście w czasie ablucji dotyczyło panienki z wyższych sfer niechybnie musiałby dojść do ślubu, tu podążam tokiem myślenia przypadkowego przecież winowajcy. Wszystko co prawda przechodzi bokiem ale właśnie ze względu na pochodzenie Polci.
"Wiry" to książka naprawdę warta uwagi , ma tez działanie przynajmniej dla mnie wyciszające i uspakajające. Serdecznie polecam.
Tytuł : "Wiry"
Źródło książki : literatura.net.pl
Wydawnictwo : Tower Press
Książka równie nieznana jak "Na marne" , nie ukrywam że to recenzja na Galerii Kongo spowodowała to iż po powieść tę sięgnęłam już teraz. Biorąc pod uwagę listę planowanych lektur to naprawdę duże osiągnięcie. I bardzo dobrze zrobiłam iż nie czekałam. Moje wrażenia , nie ma co urywać są kompletnie inne. Oczywiście każdy ma prawo do swojej opinii i nikogo nie zamierzam przekonywać, ale też nie musimy się we wszystkim zgadzać co już jakiś czas temu ustaliliśmy. Faktycznie przyznaję że Sienkiewicz w wątkach romansowych nieco może, nie kuleje, ale na dzisiejsze czasy trąci myszką. Z tym że ma to swój urok, te konwenanse, zastanawianie się co wolno a co nie , te ukradkowe spojrzenia , rumieńce , zawstydzenia a jednocześnie dość otwarcie opisane myśli związane z sferą seksualną życia i miłości ( ze strony mężczyzn zdecydowanie) uzupełniają się tworząc naprawdę pociągającą całość. Jest to zresztą dość typowe postrzeganie , któremu sprzeciwiają się nie tylko dzisiejsze feministki ale jakże charakterystyczne dla ówczesnych czasów. To niesprawiedliwe , nie przeczę że mężczyzna ma być doświadczony a kobieta niewinna , co widać ewidentnie przy wyrażaniu opinii o Maryni młodej panience i pani Otockiej , która jest wdową. Zresztą zauważyć należy że i z brakiem niewinności ma problem Krzycki kiedy dowiaduje się kim jest jego ukochana. Hipokryzja i ironia wielkiego kalibru w tym przypadku.
Powieść ta jest powieścią polityczną jak podaje w posłowiu Władysław Zawistowski i ta warstwa powieści chyba jeszcze bardziej wciągająca. Nie wiem czy autor zakładał iż i w tej warstwie głównymi bohaterami mają być Groński i Krzycki, bo moim zdaniem zdecydowanie wyraźniej przedstawione są osoby takie jak Dołhański z jego podejściem do polityki i życia w ogóle, czy Świdwicki i oczywiście Laskowski - nauczyciel. Zmiany w społeczeństwie zachodzące w trakcie powieści to obraz ówczesnego podejścia do sprawy , choć nieco chyba zbyt idealistycznie ukazujący panów i nieco zbyt schematyczny chłopów. Choć gdyby się głębiej zastanowić pewnie sporo racji w takim a nie innym obrazie , szczególnie chłopów było. Jaką wiedzą mógł dysponować bowiem niepiśmienny człowiek , który szkół nie kończył a edukacja powiedzmy polityczna opierała się na tym co przekazali mu "towarzysze" a jak wiemy nie wszyscy chcieli dlań dobrze , oczywiście to jeszcze nie znaczy że wszyscy chcieli źle. Idealistów jak wiemy z innych źródeł nie brakowało, jednak nie da się ukryć że głównie grano na uczuciach niesprawiedliwości , odrzucenia i wzbudzając zazdrość. To nie tak że nie widzę biedy i nierównego traktowania , widzę je nie tylko w czasach wcześniejszych czyli choćby w tym świecie ukazanym przez Sienkiewicza ale też w czasach dzisiejszych. Pesymizm mnie wręcz przygniata, zauważmy że żaden z dotychczasowych systemów się pod tym względem nie sprawdził, niestety nie sprawdza się również i współczesna demokracja w czym przeszkadza jej kapitalizm , który zapomina w imię zysku o człowieku i jego godności . Przywodzący mi na myśl tylko i wyłącznie teorię Darwina.
Ogólnie jeśli chodzi o "Wiry" jak dla mnie są kolejnym dowodem na wielkość Sienkiewicza, oczywiście nie jest to powieść na miarę "Trylogii" czy "Quo Vadis" ale jednak weźmy pod uwagę iż nie jest to powieść historyczna , w której faktycznie autor czuje się jak ryba w wodzie. W każdym razie mnie się "Wiry" podobały, można sporo jednak dowiedzieć się o ówczesnym społeczeństwie, zwyczajach życia towarzyskiego , przy okazji podpatrując niepokoje wstrząsające Polską inteligencją , nie tylko te typowo patriotyczne utrwalone dość mocno w świadomości ale i te związane z ich dobrobytem i biedą innych. Zauważcie proszę że pomoc dla Laskowskiego bierze się raczej z tego że ani Krzycki ani Groński nie chcą obciążać swojego sumienia a nie zrozumieniem jego położenia.
Spory ciężar hipokryzji widać i scenie przemyśleń po przypadkowym zajściu z Polcią , gdyby to wejście w czasie ablucji dotyczyło panienki z wyższych sfer niechybnie musiałby dojść do ślubu, tu podążam tokiem myślenia przypadkowego przecież winowajcy. Wszystko co prawda przechodzi bokiem ale właśnie ze względu na pochodzenie Polci.
"Wiry" to książka naprawdę warta uwagi , ma tez działanie przynajmniej dla mnie wyciszające i uspakajające. Serdecznie polecam.
środa, 14 stycznia 2015
Marta Wielek "Paweł VI"
Autor : Marta Wielek
Tytuł : "Paweł VI"
Wydawnictwo : Wydawnictwo M
Gatunek : biografia
Źródło książki : od wydawnictwa
Miejsce i rok wydania : Kraków 2014
Z okładki :
"Papież Franciszek podpisał w maju 2014r. dekret o beatyfikacji sługi Bożego papieża Pawła VI i ogłosił , że odbędzie się ona 19 października tego roku. Kim był Paweł VI ? Pamiętamy go jako papieża Soboru Watykańskiego II, papieża czasu przełomu, który konsekwentnie wprowadzał reformy w Kościele, ale jaki był prywatnie, jakim był człowiekiem na co dzień ? Dlaczego podjęto decyzję o jego beatyfikacji ? "
Postać Pawła VI do tej pory była mi bliżej nie znana, owszem kiedyś słyszałam to imię ale niestety ze wstydem wyznaję że właściwie nic więcej na temat tego papieża nie wiedziałam. Gdy zrobiło się głośno w związku z beatyfikacją i imię to słyszałam coraz częściej postanowiłam w końcu dowiedzieć się czegoś więcej. Umożliwiła mi to książka autorstwa Marty Wielek , wprawdzie niewielka objętościowo ale za to pełna informacji, zaczyna się wręcz sensacyjnie. Historia chłopca odebranego rodzicom z powodu ich wiary oraz walka o niego i jego przyszłość jest niczym z powieści sensacyjnej. Do tego stopnia że przez chwilę , dłuższą chwilę zastanawiałam się czy ktoś nie robił psikusa wydając w moim ulubionym wydawnictwie coś tak "innego" . Jednak zagłębiając się w kolejne strony historii opowiedzianej przez autorkę , stwierdziłam iż dzięki temu idealnie udało jej się ukazać czasy w jakich rzecz się działa. Jak postrzegano wtedy kościół , poznajemy część historii kościoła , również tę , która do dziś budzi spore zainteresowanie mianowicie czasy kiedy to faszystowscy przywódcy doszli do władzy. Wcześniejsze oczywiście też , pozwala nam na to pięknie , ciepło i z sercem opisana historia rodziny a w szczególności rodziców przyszłego Pawła VI. Niesamowita , rodzina mogłabym o nich czytać bez końca, po prostu fantastyczni. Oddani Bogu i ludziom oraz oczywiście sobie nawzajem . Wychowujący dzieci w wierze katolickiej , nie tylko deklarowanej ale i z całą odpowiedzialnością praktykowanej. Sami zresztą zobaczcie jak autorka przedstawiła matkę papieża :
" Matka przyszłego papieża miała naturę bardzo kontemplacyjną, jej uwaga skierowana była do wewnątrz. Od niej Jan nauczył się modlitwy , która polegała na dialogu z Bogiem. Synowie wspominali, że surowo potępiała wszelką małostkowość. Jednocześnie odnajdowała ślady Bożego działania w codziennych sprawach. Prowadziła kronikę rodzinną. >>Wszystkie jej czynności miały jakieś odniesienie transcendentne<<- mówili o niej synowie. Co niedziela wyjaśniała dzieciom jakiś fragment Ewangelii, synowie zapamiętali jej opowieści jako proste, odnoszące się do życia i wydobywające istotę fragmentu.. Judyta podobnie jak mąż należała do trzeciego zakonu franciszkańskiego i codziennie odmawiała różaniec. Angażowała do tego całą rodzinę. Nikt nie mógł położyć się spać nie odmówiwszy modlitwy. ... "
"Paweł VI" Marta Wielek str. 40
Od ojca zaś Jan uczył się tego że nie wystarczy się deklarować należy również działać , co zresztą później przez całe życie będzie robił. Wiara to nie tylko słowa , to przede wszystkim potwierdzające ją działania na rzecz kościoła oraz ludzi spoza niego. Będąc przykładnym katolikiem zaangażował się w działania socjalne na rzecz robotników, gdy tylko czasy na to pozwoliły został politykiem , parlamentarzystą , zrezygnował z tej działalności gdy faszyści doszli do władzy.
Z tak pięknej , wierzącej , kochającej się rodziny pochodził ten fantastyczny człowiek. Jeśli ujmuje Was osobowość i działania papieża Franciszka , to że upomina się o ubogich , że pomaga im, interesuje się wszystkim , nachyla się nad najsłabszymi to wierzcie mi że ujmie was również swoim działaniem postać Pawła VI. Z ciekawością czytałam zarówno o dzieciństwie jak i dorastaniu przyszłego papieża, studia odbywał dość nietypowo ze względu na stan zdrowia. Po wielu latach nauki zaproponowano mu ... jeszcze więcej nauki. W Rzymie gdzie go ściągnięto poświęcił się studiom filozofii i prawa na Uniwersytecie Gregoriańskim oraz literatury, języków: łaciny, greki, francuskiego, niemieckiego i angielskiego. Sporo prawda ?
Swego czasu kiedy to Benito Mussolini dyrygował krajem naszego bohatera wysłano do pracy dyplomatycznej w Polsce, w której jako człowiek chorowity bardzo obawiał się zimy. Udało się i przeniesiono go , ale Polskę pamiętał i cały czas była mu bliska. Podobnie jak ludzie potrzebujący pomocy , nigdy o nich nie zapomniał i zawsze znalazł czas by im pomóc. Szczególną moją sympatię a i uśmiech oraz pełne zrozumienie wywołał poniższy fragment, który również pozwolę sobie zacytować :
"O 9 udawał się na drugie piętro Pałacu Apostolskiego do swojej prywatnej biblioteki. Była ona wypełniona w dużej części jego własnymi zbiorami. Pracownicy Pałacu żartowali sobie, że gdy wprowadzał się do Watykanu, zabrał ze sobą jedną walizkę z ubraniami i dziewięćdziesiąt walizek z książkami."
"Paweł VI" Marta Wielek str. 115
Postać Pawła VI mnie zafascynowała , zdecydowanie będę zagłębiać się dalej w jego życiorys. Ta jednak muszę przyznać jest naprawdę udana, sprawnie napisana, po jej przeczytaniu nie tylko nie da się nie lubić bohatera, powoduje ona iż czytelnik, przynajmniej ja tak mam chce więcej i więcej. Poznajemy w niej zarówno spory kawałek historii kościoła jak i , takie jest moje odczucie ,duchowego brata obecnego papieża. Kiedy nie miał pieniędzy na datki , dał to co miał czyli pierścień , sprzedał ( co wszystkich zdumiało ) papieska tiarę dochód przeznaczając na potrzebujących.
Zastanawiam się dlaczego o tych ciemniejszych postaciach z historii kościoła jest głośno a o tak fantastycznym człowieku dowiaduję się dopiero dzięki beatyfikacji. Wspaniały człowiek , zasługuje na podziw, na to by przede wszystkim poznać go , poznając tę postać nic nie stracimy a zyskać możemy wzór na całe życie.
Jestem zachwycona!
Książkę otrzymałam od Wydawnictwa M :
Tytuł : "Paweł VI"
Wydawnictwo : Wydawnictwo M
Gatunek : biografia
Źródło książki : od wydawnictwa
Miejsce i rok wydania : Kraków 2014
Z okładki :
"Papież Franciszek podpisał w maju 2014r. dekret o beatyfikacji sługi Bożego papieża Pawła VI i ogłosił , że odbędzie się ona 19 października tego roku. Kim był Paweł VI ? Pamiętamy go jako papieża Soboru Watykańskiego II, papieża czasu przełomu, który konsekwentnie wprowadzał reformy w Kościele, ale jaki był prywatnie, jakim był człowiekiem na co dzień ? Dlaczego podjęto decyzję o jego beatyfikacji ? "
Postać Pawła VI do tej pory była mi bliżej nie znana, owszem kiedyś słyszałam to imię ale niestety ze wstydem wyznaję że właściwie nic więcej na temat tego papieża nie wiedziałam. Gdy zrobiło się głośno w związku z beatyfikacją i imię to słyszałam coraz częściej postanowiłam w końcu dowiedzieć się czegoś więcej. Umożliwiła mi to książka autorstwa Marty Wielek , wprawdzie niewielka objętościowo ale za to pełna informacji, zaczyna się wręcz sensacyjnie. Historia chłopca odebranego rodzicom z powodu ich wiary oraz walka o niego i jego przyszłość jest niczym z powieści sensacyjnej. Do tego stopnia że przez chwilę , dłuższą chwilę zastanawiałam się czy ktoś nie robił psikusa wydając w moim ulubionym wydawnictwie coś tak "innego" . Jednak zagłębiając się w kolejne strony historii opowiedzianej przez autorkę , stwierdziłam iż dzięki temu idealnie udało jej się ukazać czasy w jakich rzecz się działa. Jak postrzegano wtedy kościół , poznajemy część historii kościoła , również tę , która do dziś budzi spore zainteresowanie mianowicie czasy kiedy to faszystowscy przywódcy doszli do władzy. Wcześniejsze oczywiście też , pozwala nam na to pięknie , ciepło i z sercem opisana historia rodziny a w szczególności rodziców przyszłego Pawła VI. Niesamowita , rodzina mogłabym o nich czytać bez końca, po prostu fantastyczni. Oddani Bogu i ludziom oraz oczywiście sobie nawzajem . Wychowujący dzieci w wierze katolickiej , nie tylko deklarowanej ale i z całą odpowiedzialnością praktykowanej. Sami zresztą zobaczcie jak autorka przedstawiła matkę papieża :
" Matka przyszłego papieża miała naturę bardzo kontemplacyjną, jej uwaga skierowana była do wewnątrz. Od niej Jan nauczył się modlitwy , która polegała na dialogu z Bogiem. Synowie wspominali, że surowo potępiała wszelką małostkowość. Jednocześnie odnajdowała ślady Bożego działania w codziennych sprawach. Prowadziła kronikę rodzinną. >>Wszystkie jej czynności miały jakieś odniesienie transcendentne<<- mówili o niej synowie. Co niedziela wyjaśniała dzieciom jakiś fragment Ewangelii, synowie zapamiętali jej opowieści jako proste, odnoszące się do życia i wydobywające istotę fragmentu.. Judyta podobnie jak mąż należała do trzeciego zakonu franciszkańskiego i codziennie odmawiała różaniec. Angażowała do tego całą rodzinę. Nikt nie mógł położyć się spać nie odmówiwszy modlitwy. ... "
"Paweł VI" Marta Wielek str. 40
Od ojca zaś Jan uczył się tego że nie wystarczy się deklarować należy również działać , co zresztą później przez całe życie będzie robił. Wiara to nie tylko słowa , to przede wszystkim potwierdzające ją działania na rzecz kościoła oraz ludzi spoza niego. Będąc przykładnym katolikiem zaangażował się w działania socjalne na rzecz robotników, gdy tylko czasy na to pozwoliły został politykiem , parlamentarzystą , zrezygnował z tej działalności gdy faszyści doszli do władzy.
Z tak pięknej , wierzącej , kochającej się rodziny pochodził ten fantastyczny człowiek. Jeśli ujmuje Was osobowość i działania papieża Franciszka , to że upomina się o ubogich , że pomaga im, interesuje się wszystkim , nachyla się nad najsłabszymi to wierzcie mi że ujmie was również swoim działaniem postać Pawła VI. Z ciekawością czytałam zarówno o dzieciństwie jak i dorastaniu przyszłego papieża, studia odbywał dość nietypowo ze względu na stan zdrowia. Po wielu latach nauki zaproponowano mu ... jeszcze więcej nauki. W Rzymie gdzie go ściągnięto poświęcił się studiom filozofii i prawa na Uniwersytecie Gregoriańskim oraz literatury, języków: łaciny, greki, francuskiego, niemieckiego i angielskiego. Sporo prawda ?
Swego czasu kiedy to Benito Mussolini dyrygował krajem naszego bohatera wysłano do pracy dyplomatycznej w Polsce, w której jako człowiek chorowity bardzo obawiał się zimy. Udało się i przeniesiono go , ale Polskę pamiętał i cały czas była mu bliska. Podobnie jak ludzie potrzebujący pomocy , nigdy o nich nie zapomniał i zawsze znalazł czas by im pomóc. Szczególną moją sympatię a i uśmiech oraz pełne zrozumienie wywołał poniższy fragment, który również pozwolę sobie zacytować :
"O 9 udawał się na drugie piętro Pałacu Apostolskiego do swojej prywatnej biblioteki. Była ona wypełniona w dużej części jego własnymi zbiorami. Pracownicy Pałacu żartowali sobie, że gdy wprowadzał się do Watykanu, zabrał ze sobą jedną walizkę z ubraniami i dziewięćdziesiąt walizek z książkami."
"Paweł VI" Marta Wielek str. 115
Postać Pawła VI mnie zafascynowała , zdecydowanie będę zagłębiać się dalej w jego życiorys. Ta jednak muszę przyznać jest naprawdę udana, sprawnie napisana, po jej przeczytaniu nie tylko nie da się nie lubić bohatera, powoduje ona iż czytelnik, przynajmniej ja tak mam chce więcej i więcej. Poznajemy w niej zarówno spory kawałek historii kościoła jak i , takie jest moje odczucie ,duchowego brata obecnego papieża. Kiedy nie miał pieniędzy na datki , dał to co miał czyli pierścień , sprzedał ( co wszystkich zdumiało ) papieska tiarę dochód przeznaczając na potrzebujących.
Zastanawiam się dlaczego o tych ciemniejszych postaciach z historii kościoła jest głośno a o tak fantastycznym człowieku dowiaduję się dopiero dzięki beatyfikacji. Wspaniały człowiek , zasługuje na podziw, na to by przede wszystkim poznać go , poznając tę postać nic nie stracimy a zyskać możemy wzór na całe życie.
Jestem zachwycona!
Książkę otrzymałam od Wydawnictwa M :

sobota, 10 stycznia 2015
Henryk Sienkiewicz "Na marne"
Autor : Henryk Sienkiewicz
Tytuł : "Na marne"
Źródło książki : wolnelektury.pl
Kompletnie nie znana mi nawet z tytułu powieść Henryka Sienkiewicza, kiedy znalazłam ją na wolnych lekturach sprawa była przesądzona. Czytam! Kiedy zaczęłam czytać wprost nie mogłam się oderwać. Sienkiewicz jest mistrzem również w obyczajowej wersji. Dla mnie - rewelacja. Polecam serdecznie książkę można przeczytać tutaj i nie zwracajcie proszę uwagi na to że ponoć język wymaga uwspółcześnienia. Między innymi na tym polega urok tej cudnej powieści. Ręce precz od tej książki, błagam niech z nią nikt nic nie robi!!! Ona jest świetna , jest doskonała taka jak jest. Jeśli nie wierzycie mnie uwierzcie wspaniałemu pisarzowi tamtego okresu , opiniował ją pozytywnie sam Józef Ignacy Kraszewski:
"Powieść >>Na marne<< jest wyborna. Czytałem ją z wielkim zajęciem i jednym szczerym słowem mogę powiedzieć to tylko że rzadko która pierwsza praca jest tak dojrzałą. Winien to autor i talentowi i tej wielkiej trafności, z jaka obrał sobie przedmiot z własnego lub widzianego i znanego życia ,a mógł malować z natury..." *
Wydawana była w odcinkach w czasopiśmie "Wieniec" jak to w tamtych czasach było w zwyczaju, choć początkowo autor miał obiekcje co do tej formy druku. Drukowano ją od 7 maja do 26 lipca 1872 roku , z ilustracjami Pillatiego. Chęć druku wykazała ponoć i inne pisma "Bluszcz" oraz "Gazeta Warszawska" jak stwierdza w korespondencji sam Sienkiewicz.Pierwsze wydanie książkowe o którym wiem jest z roku 1901. Pamiętacie może jakie wrażenie robiła trylogia na czytelnikach i że to oni wpływali m.in. na akcję , zarówno im jak i żonie Sienkiewicza zawdzięcz życie Zagłoba. Zaczęłam wyobrażać sobie jakie reakcje mogła wzbudzić powieść "Na marne" , czy równie gorące i porywcze ? Czy odsądzali głównego bohatera Józefa Szwarca od czci i wiary ? Czy może podziwiali jego wierne oddanie przyjacielowi ? Jak reagowali na dziś nawet nieco kontrowersyjne słowa iż jedna z bohaterek Helena, przechodzi mocą testamentu z jednych rąk do drugich ? Muszę jednak wziąć poprawkę na fakt iż "Na marne" jest pierwszą powieścią nieznanego jeszcze autora , więc może reakcje były mniej żywiołowe. Choć i tak ciekawam myśli ówczesnych czytelników.
Jest to opowieść o życiu studentów , teoretycznie elity, o tym jak sobie radzą , w jaki sposób zdobywają środki na utrzymanie , jak to utrzymanie się właściwie wygląda. Ich życie codzienne, radości i troski , częściej jednak te drugie. Przy okazji poznajemy i historię głównego bohatera , który przybywa do Kijowa po śmierci ojca by uczyć się , studiować a następnie "podbić świat". Jego znajomych , studentów i nie tylko , ludzi z którymi złączył go los. Jest on też wykonawcą tego dziwnego , wspomnianego wcześniej testamentu ( nie brać tego dosłownie proszę)., kobieta ta wdowa już , jest pod opieką Gustawa , który obiecał jej mężowi iż jej nie zostawi. Fatum jednak działa , Gustaw zakochany w niej bez pamięci choruje i umiera pozostawiając troskę o ukochaną swemu kolejnemu przyjacielowi. Warunki w których mieszkali studenci w tamtych czasach , biedni studenci podkreślmy, często przyczyniały się do chorób różnorakich a te z kolei beż środków do leczenia prowadziły często do śmierci. Stąd albo i nie stąd .... fatum. Zresztą imię Helena , plus zainteresowanie autora starożytnością pozwala mi na , subiektywne zaznaczam , odczucie że zabieg był celowy. Piękna Helena prowadząca do zguby.
Swoją drogą ciekawe ile jeszcze bohaterek Sienkiewicza otrzymało to imię. Poza znanymi mi dwiema. Marię znam jedną , Połaniecką. Może też było więcej, no i czy Stachu to alter ego pisarza ? Tego już się zapewne nie dowiem.
Wrócę jednak do przeczytanej dziś powieści, według mnie bardzo wiarygodnie okazane są zarówno warunki życia , jak i wybory których dokonują bohaterowie. Nie należy dziwić się , sporo autor z własnego życia opisuje ot choćby wagę wyboru kierunku studiów. Sam najpierw dostał się na wydział prawny by zmienić go na lekarski , skończywszy na filologicznym. Bohater książki został lekarzem, dość rzeczowo uzasadniając wybór. Teoretycznie można by zarzucić że kobiety coś małowolne są , poddają się raczej innym. Jednak tylko teoretycznie bowiem nawet jeśli bohaterka podejmuje samodzielne decyzje jak w przypadku młodej hrabiny , nie wychodzi jej to na dobre ale tylko na chwilę zakończenia powieści. Nie wiemy jak potoczyło się jej życie , jak potoczyło się życie jej ukochanego Józefa Szwarca i czy czasem nie podjęła najlepszej życiowej decyzji. Właściwie jak na owe czasy kobieta ta okazała się dość odważna i w miarę jak na możliwości niezależna.
Nie wiem czy zauważyliście że Sienkiewicz mimo iż mężczyzna , niezwykle szczerze opisuje swoich męskich bohaterów , nie wybiela ich w żadnym właściwie przypadku ( tu mam na myśli tylko obyczajowe powieści ,przy historycznych można dyskutować) , pokazuje ich wewnętrzne przemyślenia i zachowania które jak wiemy zdarzają się ale rzadko kto się do nich przyznaje. Cokolwiek można zarzucić Połanieckiemu czy Szwarcowi , a można sporo, trzeba przyznać iż są to ludzie z krwi i kości a nie jacyś wyidealizowani bohaterowie na białym koniu. Porusza tu Sienkiewicz i kwestię klas , wśród studentów spotkać idzie przedstawicieli właściwie każdej grupy społecznej a jak życie bohaterów pokazuje tylko pozornie ich pochodzenie jest bez znaczenia. Widać w sposobie zarysowania postaci iż odchodzi do przeszłości wizerunek klas wyższych jako tych lepiej sobie radzących i tych niższych jako z góry skazanych na klęskę. Główny bohater syn kowala , przeciwstawiony został hrabiemu Pełskiemu i jak widzimy świetnie sobie radzi pomagając również innym w tym zubożałej hrabiance. Jej rodzinie , której się nie powiodło przeciwstawiona z kolei zostaje rodzina Kleofasa Wizberga urzędnika na komorze mimo śmierci samego Kleofasa żyjąca w jako takim dostatku.
Żałuję iż powieść ta jest tak mało znana, warta jest lektury. Realizm z jakim opisywane są wydarzenia chwalił już jak pisałam sam Józef Ignacy Kraszewski. Moim skromnym zdaniem to faktycznie wielki atut tej historii, widać iż autor wie co opisuje. Nie są to tylko jego wyobrażenia ale i stan faktyczny. Choć oczywiście powieść jako taka jest fikcją , nie zdziwiłabym się, gdyby okazało się iż nasz przyszły jeszcze wtedy noblista opisał rzecz autentyczną.
Książka trafia na listę moich ulubionych z pewnością jeszcze doń wrócę. Kochajcie Sienkiewicza, czytajcie Sienkiewicza, polecajcie Sienkiewicza i tyko w żadnym wypadku niczego nie uwspółcześniajcie !!!
Polecam z całego serca :-)
* źródłem cytatu jest strona internetowa Henryk Sienkiewicz piewca języka polskiego. Jej lektura sama w sobie jest bardzo wciągająca. Strona tworzona rzekłabym sercem. wiele o Henryku Sienkiewiczu można się z niej dowiedzieć.
Tytuł : "Na marne"
Źródło książki : wolnelektury.pl
Kompletnie nie znana mi nawet z tytułu powieść Henryka Sienkiewicza, kiedy znalazłam ją na wolnych lekturach sprawa była przesądzona. Czytam! Kiedy zaczęłam czytać wprost nie mogłam się oderwać. Sienkiewicz jest mistrzem również w obyczajowej wersji. Dla mnie - rewelacja. Polecam serdecznie książkę można przeczytać tutaj i nie zwracajcie proszę uwagi na to że ponoć język wymaga uwspółcześnienia. Między innymi na tym polega urok tej cudnej powieści. Ręce precz od tej książki, błagam niech z nią nikt nic nie robi!!! Ona jest świetna , jest doskonała taka jak jest. Jeśli nie wierzycie mnie uwierzcie wspaniałemu pisarzowi tamtego okresu , opiniował ją pozytywnie sam Józef Ignacy Kraszewski:
"Powieść >>Na marne<< jest wyborna. Czytałem ją z wielkim zajęciem i jednym szczerym słowem mogę powiedzieć to tylko że rzadko która pierwsza praca jest tak dojrzałą. Winien to autor i talentowi i tej wielkiej trafności, z jaka obrał sobie przedmiot z własnego lub widzianego i znanego życia ,a mógł malować z natury..." *
Wydawana była w odcinkach w czasopiśmie "Wieniec" jak to w tamtych czasach było w zwyczaju, choć początkowo autor miał obiekcje co do tej formy druku. Drukowano ją od 7 maja do 26 lipca 1872 roku , z ilustracjami Pillatiego. Chęć druku wykazała ponoć i inne pisma "Bluszcz" oraz "Gazeta Warszawska" jak stwierdza w korespondencji sam Sienkiewicz.Pierwsze wydanie książkowe o którym wiem jest z roku 1901. Pamiętacie może jakie wrażenie robiła trylogia na czytelnikach i że to oni wpływali m.in. na akcję , zarówno im jak i żonie Sienkiewicza zawdzięcz życie Zagłoba. Zaczęłam wyobrażać sobie jakie reakcje mogła wzbudzić powieść "Na marne" , czy równie gorące i porywcze ? Czy odsądzali głównego bohatera Józefa Szwarca od czci i wiary ? Czy może podziwiali jego wierne oddanie przyjacielowi ? Jak reagowali na dziś nawet nieco kontrowersyjne słowa iż jedna z bohaterek Helena, przechodzi mocą testamentu z jednych rąk do drugich ? Muszę jednak wziąć poprawkę na fakt iż "Na marne" jest pierwszą powieścią nieznanego jeszcze autora , więc może reakcje były mniej żywiołowe. Choć i tak ciekawam myśli ówczesnych czytelników.
Jest to opowieść o życiu studentów , teoretycznie elity, o tym jak sobie radzą , w jaki sposób zdobywają środki na utrzymanie , jak to utrzymanie się właściwie wygląda. Ich życie codzienne, radości i troski , częściej jednak te drugie. Przy okazji poznajemy i historię głównego bohatera , który przybywa do Kijowa po śmierci ojca by uczyć się , studiować a następnie "podbić świat". Jego znajomych , studentów i nie tylko , ludzi z którymi złączył go los. Jest on też wykonawcą tego dziwnego , wspomnianego wcześniej testamentu ( nie brać tego dosłownie proszę)., kobieta ta wdowa już , jest pod opieką Gustawa , który obiecał jej mężowi iż jej nie zostawi. Fatum jednak działa , Gustaw zakochany w niej bez pamięci choruje i umiera pozostawiając troskę o ukochaną swemu kolejnemu przyjacielowi. Warunki w których mieszkali studenci w tamtych czasach , biedni studenci podkreślmy, często przyczyniały się do chorób różnorakich a te z kolei beż środków do leczenia prowadziły często do śmierci. Stąd albo i nie stąd .... fatum. Zresztą imię Helena , plus zainteresowanie autora starożytnością pozwala mi na , subiektywne zaznaczam , odczucie że zabieg był celowy. Piękna Helena prowadząca do zguby.
Swoją drogą ciekawe ile jeszcze bohaterek Sienkiewicza otrzymało to imię. Poza znanymi mi dwiema. Marię znam jedną , Połaniecką. Może też było więcej, no i czy Stachu to alter ego pisarza ? Tego już się zapewne nie dowiem.
Wrócę jednak do przeczytanej dziś powieści, według mnie bardzo wiarygodnie okazane są zarówno warunki życia , jak i wybory których dokonują bohaterowie. Nie należy dziwić się , sporo autor z własnego życia opisuje ot choćby wagę wyboru kierunku studiów. Sam najpierw dostał się na wydział prawny by zmienić go na lekarski , skończywszy na filologicznym. Bohater książki został lekarzem, dość rzeczowo uzasadniając wybór. Teoretycznie można by zarzucić że kobiety coś małowolne są , poddają się raczej innym. Jednak tylko teoretycznie bowiem nawet jeśli bohaterka podejmuje samodzielne decyzje jak w przypadku młodej hrabiny , nie wychodzi jej to na dobre ale tylko na chwilę zakończenia powieści. Nie wiemy jak potoczyło się jej życie , jak potoczyło się życie jej ukochanego Józefa Szwarca i czy czasem nie podjęła najlepszej życiowej decyzji. Właściwie jak na owe czasy kobieta ta okazała się dość odważna i w miarę jak na możliwości niezależna.
Nie wiem czy zauważyliście że Sienkiewicz mimo iż mężczyzna , niezwykle szczerze opisuje swoich męskich bohaterów , nie wybiela ich w żadnym właściwie przypadku ( tu mam na myśli tylko obyczajowe powieści ,przy historycznych można dyskutować) , pokazuje ich wewnętrzne przemyślenia i zachowania które jak wiemy zdarzają się ale rzadko kto się do nich przyznaje. Cokolwiek można zarzucić Połanieckiemu czy Szwarcowi , a można sporo, trzeba przyznać iż są to ludzie z krwi i kości a nie jacyś wyidealizowani bohaterowie na białym koniu. Porusza tu Sienkiewicz i kwestię klas , wśród studentów spotkać idzie przedstawicieli właściwie każdej grupy społecznej a jak życie bohaterów pokazuje tylko pozornie ich pochodzenie jest bez znaczenia. Widać w sposobie zarysowania postaci iż odchodzi do przeszłości wizerunek klas wyższych jako tych lepiej sobie radzących i tych niższych jako z góry skazanych na klęskę. Główny bohater syn kowala , przeciwstawiony został hrabiemu Pełskiemu i jak widzimy świetnie sobie radzi pomagając również innym w tym zubożałej hrabiance. Jej rodzinie , której się nie powiodło przeciwstawiona z kolei zostaje rodzina Kleofasa Wizberga urzędnika na komorze mimo śmierci samego Kleofasa żyjąca w jako takim dostatku.
Żałuję iż powieść ta jest tak mało znana, warta jest lektury. Realizm z jakim opisywane są wydarzenia chwalił już jak pisałam sam Józef Ignacy Kraszewski. Moim skromnym zdaniem to faktycznie wielki atut tej historii, widać iż autor wie co opisuje. Nie są to tylko jego wyobrażenia ale i stan faktyczny. Choć oczywiście powieść jako taka jest fikcją , nie zdziwiłabym się, gdyby okazało się iż nasz przyszły jeszcze wtedy noblista opisał rzecz autentyczną.
Książka trafia na listę moich ulubionych z pewnością jeszcze doń wrócę. Kochajcie Sienkiewicza, czytajcie Sienkiewicza, polecajcie Sienkiewicza i tyko w żadnym wypadku niczego nie uwspółcześniajcie !!!
Polecam z całego serca :-)
* źródłem cytatu jest strona internetowa Henryk Sienkiewicz piewca języka polskiego. Jej lektura sama w sobie jest bardzo wciągająca. Strona tworzona rzekłabym sercem. wiele o Henryku Sienkiewiczu można się z niej dowiedzieć.
piątek, 26 września 2014
Maria Ulatowska "Prawie siostry"
Autor :Maria Ulatowska
Tytuł :"Prawie siostry"
Wydawnictwo : Prószyński i S - ka
Gatunek : powieść obyczajowa
Wyzwanie : biblioteczne
Książki pani Marii są jednymi z tych po które sięgam w ciemno i jeszcze nigdy się nie zawiodłam. Kiedy na bibliotecznej półce widzę kolejny tytuł w charakterystycznej okładce ręka sama wędruje ku nowej zapewne równie ciepłej i wartościowej lekturze jak te , które czytałam wcześniej. Kiedy za oknem szaro, zimno i ponuro, kiedy pogoda jest zaprzeczeniem polskiej złotej jesieni, najlepszym lekarstwem na poprawę nastroju jest książka. Powieści Marii Ulatowskiej nadają się do tej roli idealnie.
"Prawie siostry" to historia trzech dziewcząt Aleksandry (Leksi) , Jolanty (Luśki) i Teodory (Teo) , które po ukończeniu liceum ustalają iż co pięć lat piątego września spotykać się będą by zobaczyć jak im się wiedzie , co u każdej słychać i jak wychodzi im realizacja planów. Poznajemy ich pierwsze poważne decyzje, pierwsze związki te bardziej i mniej poważne. Mimo iż dziewczyny utrzymują kontakt data piątego września co pięć lat nabiera specjalnego znaczenia.
Jak zawsze otrzymałam od autorki mądrą, pełną ciepła opowieść o ludziach , którzy czują , planują , kochają , cierpią, śmieją się i bawią jak każdy z nas. Identyfikacja z bohaterkami jest dość łatwa co przecież pozwala bez reszty oddać się toczącej się historii. Właśnie to że bohaterki są tak normalne , tak ludzkie , że nie są niedościgłymi ideałami pozwala na wczucie się w rolę każdej z nich.
Przyjemna lektura zarówno na deszczowe jak i słoneczne, jesienne popołudnie. Czyta się ekspresowo , kibicując naszym ulubienicom zapominamy o upływie czasu nie zauważając nawet kiedy przyjdzie nam zamknąć ostatnią stronę tej niewielkiej w gruncie rzeczy książeczki.
sobota, 20 września 2014
Danuta Noszczyńska "Mogło być gorzej"
Autor : Danuta Noszczyńska
Tytuł : "Mogło być gorzej"
Wydawnictwo : Philip Wilson
Wyzwanie : z biblioteki
Gatunek : literatura obyczajowa
Jak zwykle na książce pani Danuty się nie zawiodłam, potrzebowałam miłej ,lekkiej i humorystycznej lektury w sam raz na jedno popołudnie i dokładnie to dostałam. Julia bohaterka książki, matka dwóch dziewcząt i żona Jacka. Pracuje w domu kultury , ma sympatyczne koleżanki w pracy i poza, niesympatycznego szefa i spora grupę dzieci pod opieką. Wpada na pomysł by się dokształcać na studiach podyplomowych. Mąż niezbyt zadowolony z kolejnego pomysłu żony z początku się nie zgadza. Wpada mu jednak propozycja wyjazdu za granicę i by przekonać doń żonę proponuje że będzie mogła spełnić swoje marzenie jeśli on będzie mógł pojechać do Anglii.
I teraz tak naprawdę zaczyna się właściwa opowieść , Julia pozostawiona sama sobie z dwójką dzieci pod opieką , pracą pod okiem nielubianego szefa , korzysta z pomocy pewnej miłej starszej pani , która z chęcią nie mając własnych wnuków zajmuje się młodszą córką naszej bohaterki.
Mimo pomocy , Julia ma wrażenie że chwilami nie wie co robi , nagle pojawiają się zakupy na których nie była, czas leci w sobie tylko znanym tempie , na dodatek mąż najprawdopodobniej zdradza ją z jej koleżanką z pracy .
Bardzo zabawna powieść , serdecznie polecam dobra zabawa gwarantowana.
Tytuł : "Mogło być gorzej"
Wydawnictwo : Philip Wilson
Wyzwanie : z biblioteki
Gatunek : literatura obyczajowa
Jak zwykle na książce pani Danuty się nie zawiodłam, potrzebowałam miłej ,lekkiej i humorystycznej lektury w sam raz na jedno popołudnie i dokładnie to dostałam. Julia bohaterka książki, matka dwóch dziewcząt i żona Jacka. Pracuje w domu kultury , ma sympatyczne koleżanki w pracy i poza, niesympatycznego szefa i spora grupę dzieci pod opieką. Wpada na pomysł by się dokształcać na studiach podyplomowych. Mąż niezbyt zadowolony z kolejnego pomysłu żony z początku się nie zgadza. Wpada mu jednak propozycja wyjazdu za granicę i by przekonać doń żonę proponuje że będzie mogła spełnić swoje marzenie jeśli on będzie mógł pojechać do Anglii.
I teraz tak naprawdę zaczyna się właściwa opowieść , Julia pozostawiona sama sobie z dwójką dzieci pod opieką , pracą pod okiem nielubianego szefa , korzysta z pomocy pewnej miłej starszej pani , która z chęcią nie mając własnych wnuków zajmuje się młodszą córką naszej bohaterki.
Mimo pomocy , Julia ma wrażenie że chwilami nie wie co robi , nagle pojawiają się zakupy na których nie była, czas leci w sobie tylko znanym tempie , na dodatek mąż najprawdopodobniej zdradza ją z jej koleżanką z pracy .
Bardzo zabawna powieść , serdecznie polecam dobra zabawa gwarantowana.
wtorek, 26 sierpnia 2014
"Klasa pani Czajki" Małgorzata Karolina Piekarska
| zródło zdjęcia: lubimyczytać.pl |
Małgorzatę Karolinę Piekarską znam z felietonów, głównie o ile dobrze pamiętam dotyczyły muzyki. Okazało się że w nowym czasopiśmie zaczęto drukować jej teksty nie tylko felietony ale i powiedzmy odcinkowe opowieści , z początku wcale nie zakładano wydawania książki. Historia grupy gimnazjalistów rozpoczynających swoją przygodę z nową szkołą będącą wtedy jeszcze nowością czyli z gimnazjum właśnie podbiła serca czytelników. I to do tego stopnia że wydano ją w postaci książki.
Teraz po latach udało mi się kupić ją za złotówkę dosłownie ( i jeszcze jeden skarb) , wzięłam ja tak naprawdę z myślą o moim dziecku idącym od września nie gdzie indziej jak do pierwszej klasy gimnazjum. Wzięłam, przyniosłam do domu , pokazałam dziecięciu i odstawiłam na półkę. Postanowiłam może drugiego dnia iż tylko zerknę na pierwszą stronę i ..... poszło. Książka już przeczytana. Podglądanie rzeczywistości dzieci będących w wieku naszych latorośli ma w sobie pewien szczególny urok. Wie o tym chyba każdy rodzic. Podejrzewam zresztą że mój syn w ogóle po nią nie sięgnie , dla mnie jednak okazała się ciekawą terapią nawet jeśli tylko tymczasową ( bo podejrzewam że już 2 IX strach uderzy z nową siłą) na strach przed nową szkołą , całkowicie mi nieznaną gdyż gimnazjum znam tylko z literatury. Teraz również z tej współczesnej :-)
niedziela, 2 marca 2014
"Ja, pani wozna" Ewa Ostrowska
Dosyć dawno czytałam pewną ciekawą książkę, chętnie bym do niej wróciła jednak jest problem ponieważ nie ma jej w bibliotekach a z kupnem wolę się powstrzymać. Choć jeśli kiedyś wpadnie w moje ręce w super cenie to kto wie. W każdym razie chciałabym Was zachęcić do jej przeczytania w miarę możliwości czytaj dostępności. Książką tą jest : "Ja, pani wozna" Ewy Ostrowskiej. Świetna zabawna , wzruszająca i chwilami wręcz powodująca potoki łez raz ze śmiechu raz z żalu nad bohaterami.
Bohaterka rozstaje się z mężem , traci pracę w wydawnictwie prasowym po odrzuceniu niedwuznacznej propozycji swego szefa i zaczyna całkiem nowy okres swojego życia. Poszukuje pracy ,w pewnym momencie już jakiejkolwiek, walczy z synem który uparł się że to przez mamę odszedł jego tato , walczy również o zwyczajne przetrwanie kiedy nie ma pieniędzy nie tylko na rachunki ale i na jedzenie a wokół w domu na ścianach wiszą antyki z których jeden zapewniłby jej utrzymanie choć na jakiś czas. Poznaje też życie ludzi zwyczajnych jakiego dotąd nie znała, gdy przyjmuje pracę woźnej w szkole.
Przyznaje że bardzo spodobała mi się ta opowieść choć zakończenie już mniej a dlaczego, to już musicie sprawdzić. Dla mnie to taka bajka dla dorosłych. Ciekawa jestem waszego zdania.
Przyznaje że bardzo spodobała mi się ta opowieść choć zakończenie już mniej a dlaczego, to już musicie sprawdzić. Dla mnie to taka bajka dla dorosłych. Ciekawa jestem waszego zdania.
czwartek, 10 października 2013
Irena Jurgielewiczowa "Ten obcy"
Autor : Irena Jurgielewiczowa
Tytuł : "Ten obcy"
Wydawnictwo : Nasza Księgarnia
Miejsce i rok wydania: Warszawa 1993
Książka : zostaje u mnie (lektura)
Przyznaję podebrałam synowi, czytali do szkoły i mimo iż obiecałam sobie że zerknę tylko na pierwszą stronę oddałam przeczytaną od deski do deski. Pocieszające jest że syn zrozumiał , podobało mu się i chce jeszcze "Inną" dostać , czyli drugą cześć. Czas oczekiwania umila sobie "Głową na tranzystorach" Ożogowskiej ( i już marudzi o więcej Bigosa) dobrze że mamy w domu "Za minutę pierwsza miłość".
"Ten obcy" opowieść o grupie młodych ludzi, nastolatków postawionych w nietypowej sytuacji. Pojawia się chłopak , z oczątku budzący głównie zazdrość bo nikt go nie pilnuje i wszystko mu wolno ( matko jak ja często słyszę ten argument w domu) , ma swoje pieniądze nawet kwestia poważnie chorej nogi nie daje jakoś specjalnie naszym młodym ludziom do myślenia. Jednak z czasem pod wpływem różnych wydarzeń w których biorą udział zaczynają dojrzewać. Do obiektywnej oceny sytuacji, do zaufania dorosłym choć to raczej wymuszone sytuacją jednak a zresztą sprawdzcie sobie sami.
Logiczne dla mnie było że syn sięgnął zaraz potem po Ożogowską i "Głowę na tranzystorach" w końcu podobieństwo losów Alby i Zenka jest spore.
Wprawdzie książkę przeczytałam kilka dni temu ale jakoś nie miałam ochoty na pisanie o niej. Nie żeby była zła, bardzo mi się podobała, miałam nawet w głowie ułożony dość długi post o wartościach , które przekazuje itd. jednak jakoś tak mi się nic nie chce. I nawet King ( Joyland) czytany na zmianę z Chmielewską nie dają rady. Rano zajrzałam na chwilę i co i kolejny wyjazd do Szwajcarii tym razem Edmund Niziurski ,którego przedstawiać nie trzeba a jak komuś trzeba to zapraszam na wiki.
| Edmund Niziurski ( zródło zdjęcia: interia.pl) |
Zmarł również Maciej Zimiński pamiętacie "Piątek z Pankracym" , "Teleferie" lub "Ekran z bratkiem" ? Zdradzę Wam że tego ostatniego , a tak naprawdę chronologicznie pierwszego programu nie pamiętam ale resztę ....
wtorek, 1 października 2013
"Kufer babki Alicji" Danuta Noszczyńska
Humor bliski chyba każdej miłośniczce powieści Joanny Chmielewskiej czuć że nie jest to pisane na siłę , takie poczucie humoru jak widać pokrewne dusze, zanosiłam się kaszlem albo śmiechem , na zmianę. Polubiłam bardzo zarówno Klarę główną bohaterkę jak i chyba nawet bardziej jej przyjaciółkę Grażynkę mającą w repertuarze "filozoficzne" wywody na każdy temat od facetów począwszy na życiu skończywszy, sympatyczna ta Grażynka.
Historia właściwie obyczajowa z elementami romansu i kryminału , zgrabnie to wszystko połączone w całość. Czyta się ekspresowo, identyfikacja z bohaterką pełna ,tajemnicze zagadki wyskakują przed nami niczym matrioszki , otwieramy, sprawdzamy i niby już wiemy a tu kolejna niespodzianka.
Antydepresyjna w każdym calu, powinna być nie tyle zapisywana na receptę co rozdawana zamiast terapii w każdym możliwym gabinecie. Z tego co widziałam Pani Noszczyńska napisała już kilka powieści , zastanawiam się jakim cudem mi umknęła , choć właściwie to dobrze, mam nadzieję że każda następna przeczytana książka jej autorstwa będzie równie dobra i już mi "ślinka cieknie".
Autor : Danuta Noszczyńska
Tytuł : "Kufer babki Alicji"
Wydawnictwo : Wydawnictwo Bliskie
Książka : z biblioteki
Książka okazało się idealnie pasuje do wyzwania u Sardegny , Trójka e - pik : książka na jesienną chandrę.
poniedziałek, 23 września 2013
Ukryte piękno
Autor : Jacek Hugo - Bader
Wydawnictwo : Wydawnictwo Czarne
Seria : Reportaż
Miejsce i rok wydania : Wołowiec 2011
Wyzwanie : Czytamy serie wydawnicze
Książka : z biblioteki
Do tego stopnia porywająca i z głębi duszy rosyjska jest ta książka że jeszcze przed chwilką szukałam tytułu oryginału i tłumacza. Przecież wiem doskonale kim jest jej autor, nie jest to pierwsza przeze mnie przeczytana pozycja jego autorstwa a jednak dałam się zwieść a może oczarować ? O tym że Jacek Hugo - Bader jest w moim ukochanym kraju równie jak ja zakochany wiem nie od dziś , podzielam całkowicie zachwyt i wieczną ciekawość tego świata . Bliskiego a jakże innego. Choć czy na pewno innego? Gdyby się zastanowić wiele nas łączy.Historia, alkohol i coraz częściej żal za tym co było. Z trzezwym spojrzeniem rzecz jasna bez idealizowania. Nikt w końcu nie powie że w Łagrach było lepiej niż jest teraz, no może były więzień kryminalny ale Ci raczej sobie radzą i na wolności.
Podoba mi się podejście pana Jacka do opisywanej rzeczywistości, wszak o tym co ogólnie wiadomo, co błyszczy i o czym się mówi na salonach o nowym życiu bogaczy dowiemy się wszędzie wystarczy tylko kliknąć i mamy przegląd najnowszych wieści. To co mnie interesuje i przyciąga niczym magnes to życie codzienne, ot szara rzeczywistość i o tym pisze w swoich dziennikach.
Jak sam o sobie mówi pan Jacek :
" Opisuję świat z perspektywy trotuaru. Idę po trotuarze, czasami noga mi się omsknie , wpadnę do rynsztoka, wstanę, otrzepie się i ide dalej. Mnie interesują doły, niziny społeczne. Nie interesuje mnie polityka, chyba że jest to folklor polityczny. Mnie bardziej interesują odrzuceni niż wybrani"
I to właśnie sprawia że Jego reportaże są mi tak bliskie, zdecydowanie bliższe tez codzienności zwykłego szarego człowieka. Szczególnie człowieka tak doświadczonego jak wspomniani w reportażach ludzie z których każdy ma historię do opowiedzenia. Jednocześnie pan Jacek idealnie wyczuwa , intuicyjnie chyba czego kto od niego potrzebuje. Zatem w chwilach kiedy człowiekowi brakuje słów , odpowiednich słów.
Czy ja już kiedyś pisałam że kocham ten kraj? Jeśli nie to teraz się przyznaję. Dzięki książkom takim jak "Dzienniki kołymskie" choć przez chwilę wędruję wraz z autorem i wcale ale to wcale nie chce mi się wracać.
oraz
wtorek, 10 września 2013
"Mrówki w płonącym ognisku" Teresa Oleś - Owczarkowa
Zapowiadało się znakomicie. Wszystko to co lubię czyli wspomnienia, codzienność , powojenna wieś z jej troskami , smutkami ale i radościami. Ciepło, miłość ale i brutalność biedy , trudnego życia. Nawet fragmentami było całkiem dobrze, wiele z przytoczonych obrazów sama ze wsi pamiętam i to niekoniecznie tej zaraz powojennej. W końcu jestem młodsza. Jednak i ja pamiętam pieczenie chleba na tydzień, sień w której ludzie mijali się ze zwierzętami. Jazdy na wozie , skakanie na sianie, wykopki czy cos co zawsze mnie zadziwiało że wśród jednakowych pól każdy wiedział , który kawałek ziemi jest jego.
Jest to opis wsi , która sama znam i kocham i do której często tęsknię tym bardziej że wiem co stało się z moim ulubionym miejscem na ziemi. Krowę chociażby czy kurę częściej widuję w sklepie na opakowaniu produktu żywnościowego niż mieszkańcy "mojej" wsi na własnych podwórkach. Ich mieszkania są urządzone w tej chwili w bardziej wyszukanym stylu niż nasze w mieście, kilka łazienek , bidety, salony i sypialnie ... a sama pamiętam jak spało się w jednaj izbie lub co ciekawsze na górze w kuchni na piecu ( czy nazywało się to miejsce inaczej nie pamiętam) . Kąpiel w balii ... stare dobre czasy.
Pewnie że nie zawsze było dobrze, że były problemy, że smutki i niemożność utrzymania rodzin często odbijano sobie zapijając się ku zapomnieniu. Jednak pozostaje pytanie czy dziś jest inaczej? Właśnie pęd ku zapewnieniu sobie tego co nagle uznaliśmy za niezbędne spowodował nieuchronne zmiany. I o tych zmianach jest ta książka, migawki z dawniej i obecnie mieszają się pozwalając na porównania , wzbudzając tęsknoty za tym co było i minęło bezpowrotnie.
Sama nie wiem i nie rozumiem dlaczego, mimo iż temat jest mi bliski , w wielu sprawach zgadzam się z autorką mam wręcz podobne spostrzeżenia i z równą nostalgią wspominam stare dobre, minione czasy. Dlaczego książka mnie nie wciągnęła? Dlaczego nie porwała mnie , nie dałam wręcz rady jej przeczytać do końca a i te 130 stron , które przeczytałam czytałam długo , mozolnie i z poczucia obowiązku. Język? Może to że nie jest to jednorodna opowieść w formie pamiętnika chociażby tylko właśnie takie oderwane od siebie obrazki ni stąd ni zowąd przerywane nagłymi wpisami współczesności. Nie wiem , mnie niestety mimo bliskiego mi tematu książka ta nie sprawiła przyjemności.
Autor : Teresa Oleś - Owczarkowa
Tytuł: " Mrówki w płonącym ognisku"
Wydawnictwo : Wydawnictwo M
Miejsce i rok wydania : Kraków 2013
Książka przeczytana w ramach wyzwania "Polacy nie gęsi..."
Za książkę dziękuję Wydawnictwu M
wtorek, 20 sierpnia 2013
" Czy jeszcze warto rozmawiać ?"
"Czy jeszcze warto rozmawiać?"
Jan Pospieszalski , Paweł Nowacki , Maciej Pawlicki
odpowiadają na pytania Sylwii Krasnodęmbskiej
Wydawnictwo M Kraków 2011
Program "Warto rozmawiać" zna chyba każdy, choćby ze słyszenia. Oglądać było już trudniej i to nie ze względu na trudne tematy , te były mocną stroną programu. Powodem trudnego dostępu do w/w była pora emisji, sama pamiętam jak czekałam nocą by obejrzeć a czasami jednak padałam na nos i zasypiałam zanim się zaczął. Ot bywa, prawda ,nie trzeba niczego obrzydzać wystarczy utrudnić dostęp. Wiem że mogłabym nagrywać, lub może nastawiać budzik zatem to tylko i wyłącznie moja wina te opuszczone odcinki.
Przejdzmy do rzeczy, czyli do książki. Niezależnie od poglądów, każdy chyba przyzna że tematyka poruszana przez Jana Pospieszalskiego była delikatnie mówiąc kontrowersyjna. Delikatnie, znalazłyby się i dosadniejsze słowa. I przecież o to chodzi by temat był chwytliwy , modny , na czasie ,prawda? Ano niekoniecznie. Producentom programu jak i wszystkim współpracującym zależało na wydobyciu prawdy. Jak się okazało tylko im.
Nie wiem czy pamiętacie , zwykle wyglądało to tak że zapraszano ludzi zwolenników i przeciwników jakiejś "procedury" czy wydarzenia , oraz osoby osobiście zaineresowane tematem i dyskutowano przytaczając argumenty za i przeciw.
Tematy były najróżniejsze , antykoncepcja, aborcja, anoreksja , seks i pewna szokująca ankieta wręczana dzieciom w szkołach przez prof. Izdebskiego. Polityka, jak najbardziej tajne służby PRL chociażby. Uchodzcy z Wietnamu szukający w Polsce azylu i dostający w zamian kolejne prześladowania. Bieda w Polsce i co za tym idzie również i pokazywanie tej mniej medialnej strony naszego kraju.
Wszystko to miało na celu wydobycie prawdy, nie udawano że aborcja to zabieg, to morderstwo, nie bójmy się tego nazwać po imieniu. Nie twierdzę że wiem co bym uczyniła w takiej czy innej sytuacji i nie oceniam nikogo, nawet w pewnych sytuacjach rozumiem kobiety. Niemniej nie udaję że przywracanie miesiączki to nic innego jak przywracanie cyklu. Antykoncepcja ? O ironio . W kraju w ,którym jest ponoć 95% katolików istnieje antykoncepcja, co ciekawsze rynek ten ma się bardzo dobrze? Ciekawe jakim cudem? Jaka debata? Nad antykoncepcją? Debata powinna dotyczyć tego czy deklaracja bycia katolikiem oznacza bycie nim w rzeczywistości.
Trudny temat transplantacji , ratuje życie prawda. A jednak nadal są wątpliwości , po pewnych wydarzeniach ( nie przytoczonych w książce) z aferą w Łodzi chociażby człowiek się zastanawia czy nosić przy sobie sprzeciw na pobranie narządów. Tak dobrze napisałam , bowiem nasze prawo nie wymaga zgody na pobranie a jedynie respektuje sprzeciw. Teoria sobie , praktyka sobie bowiem lekarze jednak pytają. Dlaczego sprzeciw zapytacie? Sięgnijcie po książkę a kwestia transplantacji wyda Wam się bardziej skomplikowana. I żeby nie było nie mam nic przeciw przeszczepom, po mojej śmierci jak najbardziej jeśli można niech żyje ktoś inny.
Książka bardzo poważna, porusza jak napisałam ważne tematy wywołujące niekończące się dyskusje. Nie o wszystkich tematach wspomniałam gdyż po prostu nie pozwala na to ich bogactwo jakie są te inne tematy musicie przeczytać. Jeśli chcecie paru rzeczowych ,logicznych i obiektywnych słów o śmierci prezydenta Kaczyńskiego zapraszam również.
Z kolei wszystkich tych , którzy słowo tolerancja odmieniają przez przypadki w każdej sytuacji zachęcam do poznania definicji, znajduje się ona w tej książce. Choć właściwie chyba każdy wie czym jest tolerancja?
Książka przeczytana w ramach wyzwania "Polacy nie gęsi..."
Jan Pospieszalski , Paweł Nowacki , Maciej Pawlicki
odpowiadają na pytania Sylwii Krasnodęmbskiej
Wydawnictwo M Kraków 2011
Program "Warto rozmawiać" zna chyba każdy, choćby ze słyszenia. Oglądać było już trudniej i to nie ze względu na trudne tematy , te były mocną stroną programu. Powodem trudnego dostępu do w/w była pora emisji, sama pamiętam jak czekałam nocą by obejrzeć a czasami jednak padałam na nos i zasypiałam zanim się zaczął. Ot bywa, prawda ,nie trzeba niczego obrzydzać wystarczy utrudnić dostęp. Wiem że mogłabym nagrywać, lub może nastawiać budzik zatem to tylko i wyłącznie moja wina te opuszczone odcinki.
Przejdzmy do rzeczy, czyli do książki. Niezależnie od poglądów, każdy chyba przyzna że tematyka poruszana przez Jana Pospieszalskiego była delikatnie mówiąc kontrowersyjna. Delikatnie, znalazłyby się i dosadniejsze słowa. I przecież o to chodzi by temat był chwytliwy , modny , na czasie ,prawda? Ano niekoniecznie. Producentom programu jak i wszystkim współpracującym zależało na wydobyciu prawdy. Jak się okazało tylko im.
Nie wiem czy pamiętacie , zwykle wyglądało to tak że zapraszano ludzi zwolenników i przeciwników jakiejś "procedury" czy wydarzenia , oraz osoby osobiście zaineresowane tematem i dyskutowano przytaczając argumenty za i przeciw.
Tematy były najróżniejsze , antykoncepcja, aborcja, anoreksja , seks i pewna szokująca ankieta wręczana dzieciom w szkołach przez prof. Izdebskiego. Polityka, jak najbardziej tajne służby PRL chociażby. Uchodzcy z Wietnamu szukający w Polsce azylu i dostający w zamian kolejne prześladowania. Bieda w Polsce i co za tym idzie również i pokazywanie tej mniej medialnej strony naszego kraju.
Wszystko to miało na celu wydobycie prawdy, nie udawano że aborcja to zabieg, to morderstwo, nie bójmy się tego nazwać po imieniu. Nie twierdzę że wiem co bym uczyniła w takiej czy innej sytuacji i nie oceniam nikogo, nawet w pewnych sytuacjach rozumiem kobiety. Niemniej nie udaję że przywracanie miesiączki to nic innego jak przywracanie cyklu. Antykoncepcja ? O ironio . W kraju w ,którym jest ponoć 95% katolików istnieje antykoncepcja, co ciekawsze rynek ten ma się bardzo dobrze? Ciekawe jakim cudem? Jaka debata? Nad antykoncepcją? Debata powinna dotyczyć tego czy deklaracja bycia katolikiem oznacza bycie nim w rzeczywistości.
Trudny temat transplantacji , ratuje życie prawda. A jednak nadal są wątpliwości , po pewnych wydarzeniach ( nie przytoczonych w książce) z aferą w Łodzi chociażby człowiek się zastanawia czy nosić przy sobie sprzeciw na pobranie narządów. Tak dobrze napisałam , bowiem nasze prawo nie wymaga zgody na pobranie a jedynie respektuje sprzeciw. Teoria sobie , praktyka sobie bowiem lekarze jednak pytają. Dlaczego sprzeciw zapytacie? Sięgnijcie po książkę a kwestia transplantacji wyda Wam się bardziej skomplikowana. I żeby nie było nie mam nic przeciw przeszczepom, po mojej śmierci jak najbardziej jeśli można niech żyje ktoś inny.
Książka bardzo poważna, porusza jak napisałam ważne tematy wywołujące niekończące się dyskusje. Nie o wszystkich tematach wspomniałam gdyż po prostu nie pozwala na to ich bogactwo jakie są te inne tematy musicie przeczytać. Jeśli chcecie paru rzeczowych ,logicznych i obiektywnych słów o śmierci prezydenta Kaczyńskiego zapraszam również.
Z kolei wszystkich tych , którzy słowo tolerancja odmieniają przez przypadki w każdej sytuacji zachęcam do poznania definicji, znajduje się ona w tej książce. Choć właściwie chyba każdy wie czym jest tolerancja?
Książka przeczytana w ramach wyzwania "Polacy nie gęsi..."
Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu M
czwartek, 8 sierpnia 2013
"Miedzianka. Historia znikania." Filip Springer
Autor : Filip Springer
Tytuł : " Miedzianka. Historia znikania."
Wydawnictwo : Wydawnictwo Czarne
Miejsce i rok wydania: Wołowiec 2011
Seria : Reportaż
Z okładki :
" Kupferberg - Miedzianka, niewielkie miasteczko nieopodal Jeleniej Góry, którego nie ma. Tak jak nie ma gospody Ratuszowej , gdzie miejscowe panie, plotkując przy jednym ze stolików, krzywiły się zniesmaczone, gdy ich mężowie śpiewali >> Gdybyś miał jeszcze jedną teściową to ...", Nie ma zabaw, podczas których Martin Lachmann grał na saksofonie , a dookoła wirowały roztańczone pary. Nie ma również browaru , papierni, zakładu kamieniarskiego, warsztatów rzemieślniczych. Nie ma pani Trenkler, która szyła koszule, pań Assmann i Alex , które zajmowały się pościelarstwem ,p pani Brauer, która handlowała masłem i jajkami.
Nie ma cmentarza przy drodze do Mniszkowa z widokiem na Rudawy Janowickie, a w okolicy do dziś wspomina się, jak płyty nagrobne wyciągano z ziemi ciągnikami, a psy rozwlekały po całej wiosce ludzkie kości."
Wspomniałam o tej książce przy okazji pisania o Literackiej Nagrodzie Nike tu , obiecałam sobie że ją przeczytam i jakoś nie trafiła w moje ręce wcześniej. Dlaczego? Czyżby aż tak często była wypożyczana ? Miejmy nadzieję, minął bezpowrotnie czas kart bibliotecznych w książkach na , których sprawdzałam jak często wypożyczana jest książka, kto ostatni i kiedy ją czytał. Ciekawe czy tylko ja robiłam taki rekonesans. Wiele z wypożyczanych przeze mnie książek tych pieczątek miało mało lub nawet i żadnej mimo kilku lat zalegania na półce. Wracam do Miedzianki.
Reportaż ten został doceniony i nominowany do Literackiej Nagrody Gdynia w kategorii "Esej" ( o "Literaturomanii" pisałam również) .Wyróżniony przez redakcje portalu kulturalnego G - PUNKT.PL w literackim podsumowaniu roku "Szczyty Kultury 2011" oraz otrzymał "Nagrodę im. Ryszarda Kapuścińskiego" . Mam nadzieję że to nie koniec nagród i wyróżnień.
Historię Miedzianki i jej mieszkańców od czasów zaprzeszłych do powiedzmy "współczesnych" przeczytałam z zapartym tchem dziwiąc się jedynie że tak mało wokół niej szumu medialnego. Choć może to dobrze, zwykle jeśli koło dzieła jest zbyt głośno zaczynam myśleć że coś jest nie tak a reklama opłacona. W końcu dobra literatura obroni się sama. Historia pięknego , małego miasteczka czy przeklętego ? I tak mawiali.
To jest naprawdę dobry reportaż, dobry to chyba mało powiedziane, mnie porwał totalnie, sekundowałam każdemu po kolei , związywałam się z mieszkańcami by w zawierusze dziejów wraz z nimi zapodziać się gdzieś , byle dalej. Czasy I i II wojny światowej a już szczególnie to co działo się tuż po , nikogo nie pozostawią obojętnym. Nie ma takiej możliwości. Czasy stalinowskiego terroru, wydobycia uranu z kopalni wszak to kopalnie są jednym z bohaterów tego tekstu, od lat bowiem w Miedziance cos się wydobywa, nie zawsze legalnie, nie zawsze zgodnie z przepisami najczęściej nie licząc się z miastem i to widać. Tak się zastanawiam po przeczytaniu tej historii o mieście , którego już nie ma jak to możliwe że wojny nie dały rady wręcz można by rzec przeszły obok a człowiek radę dał. Zniszczyć niestety, Niemiec , Polak, Rosjanin a może Rom bo i ich oskarżano.
Jestem pełna sprzecznych myśli, książka ta śniła mi się w nocy i myślę że długo zostanie w mojej pamięci, zresztą nawet nie ukrywam że zamierzam do niej wracać, a jest po co. To nie tylko historia miasta, kopalni i wojen oraz okupacji powojennej, to również studium psychiki człowieka , zwykłego szarego człowieka postawionego wśród gromów historii bo to czego dowiadujemy się o ludziach wszystkich bez wyjątku , Niemcach, Żydach , Polakach, Rosjanach jest przygnębiające. Każdy z nas bez wyjątku jest zdolnych do zła a dowodem na to powyższa lektura, może i byli dobrzy, byli jednak nieliczni.
Gross niech się schowa. Cudna, porywająca, wciągająca i dająca do myślenia lektura. Radzę Wam poszukać jej w bibliotece, księgarni a może na regale u znajomych i przeczytać, od deski do deski. REWELACJA.
Książka przeczytana w ramach wyzwania :
niedziela, 28 lipca 2013
Jan Osiecki " Zbigniew Religa człowiek z sercem w dłoni"
Autor : Jan Osiecki
Tytuł : "Zbigniew Religa człowiek z sercem w dłoni"
Wydawnictwo : Prószyński i S - ka
Miejsce i rok wydania : Warszawa 2009
Pasjonujący wywiad rzeka z wybitnym niestety nieżyjącym już profesorem Zbigniewem Religą. Przedstawia życie i przede wszystkim pracę profesora począwszy od decyzji o studiach, tworzenie polskiej kardiochirurgii właściwie od podstaw po wprowadzenie jej na wyżyny sztuki lekarskiej. Bez profesora, jego długoletniej pracy i poświęcenia z pewnością nie bylibyśmy w tej chwili na tym poziomie leczenia chorób serca na jakim obecnie jesteśmy. A znajdujemy się wśród garstki krajów wybranych co pięknie i rzeczowo uzasadnił syn profesora Religi ,przedstawiając wybitne osiągnięcie jakim jest zewnętrzne sztuczne serce produkowane w Zabrzu dzięki Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii.
Czytamy o początkach pracy młodego lekarza , który pragnął zostać internistą ( ! ) zafascynowany chirurgią zmienił zdanie. Wspomnienia z tych czasów , opisy pierwszych operacji szczególnie już tych na sercu oraz warunki panujące w szpitalach w jakich przyszło pracować lekarzom to materiał na niezłą powieść sensacyjną. Czyta się to z zapartym tchem , rzekłabym z sercem na ramieniu, zgroza ogarnia a jednocześnie rośnie ze słowa na słowo podziw dla tych ludzi że wbrew przeciwnościom dawali radę. I w takich warunkach , wołających o pomstę do nieba nasza kardiochirurgia wyszła z powijaków , mało tego udało się to o czym inni lekarze w krajach bliskich i odległych do dziś mogą tylko marzyć .
W wywiadzie tym poznajemy również i motywy którymi profesor kierował się kiedy dał się porwać życiu polityka , jak zawsze było to dobro przeciętnego człowieka, zarówno jako kandydat na prezydenta jak i jako późniejszy minister zdrowia miał tylko jeden cel by ludziom, pacjentom żyło się lepiej . Nie da się ukryć że był idealistą i gdyby nie choroba i jej nieuchronne jak okazało się skutki wierzę że zdołałby i to marzenie spełnić podobnie jak marzenie o klinice kardiochirurgicznej, o przeszczepach serca i o sztucznym sercu. Swoim życiem udowodnił że marzenia nie są tak nieosiągalne jak nam się wydaje. O ile na samych marzeniach nie kończymy. Ważne by dążyć do ich realizacji i o tym jest ta książka.
Mamy również możliwość podejrzenia życia prywatnego Zbigniewa Religi , jego zainteresowań i pasji jaką było w dzieciństwie i latach nastoletnich czytanie książek wyparte w czasie późniejszym przez pracę będącą nie tylko pasją ale i sposobem na życie. Poznajemy również zapalonego wędkarza , tak sugestywnie opisującego to zajęcie że człowiek ,który dotychczas dziwił się maczaniu kija w wodzie jako zajęciu skrajnie nudnemu nagle zielenieje z zazdrości i najchętniej sam poszukałby jakiej wędki na podorędziu.
poniedziałek, 8 lipca 2013
Joe Alex "Cichym ścigałam go lotem..." czyli kto mógł zabić tego samobójcę?
Autor : Joe Alex
Tytuł : "Cichym ścigałam go lotem..."
Seria : Dobry kryminał
Wydawnictwo : Elipsa
Miejsce i rok wydania : Warszawa 2005
Macieja Słomczyńskiego poznałam najpierw jako tłumacza literatury, pamiętam jeszcze jak z moją polonistką w liceum rozmawiałyśmy o przekładach Szkspira. Mnie zdecydowania bardziej odpowiadał Słomczyński pani profesor opowiadała się za Stanisławem Barańczakiem. Kryminały Joe Alexa wpadły mi w ręce przez przypadek, jak to fanka kryminałów kiedy tylko widzę jakiś w zasięgu wzroku muszę go przeczytać za wszelką cenę. Dopiero w późniejszych latach dowiedziałam się że jest to jedna i ta sama osoba.
Gordon Bedford zostaje znaleziony martwy , na miejscu znajduje się też list pożegnalny, co ciekawe nie jeden a dwa. Jakby zmarły przed śmiercią zastanawiał się jaki motyw samobójstwa będzie odpowiedniejszy. Poza policją na miejsce zostaje wezwany także Joe Alex , pisarz pomagający w dochodzeniach mający już sukcesy dochodzeniowe na swoim koncie. W domu tym mieszka jeszcze kilka osób z których każda jak zeznaje brat Gordona z jakiegoś powodu chciałaby uwolnić się od dyktatu właściciela.Co skłoniło w ogóle policje i Joe Alexa do zarzucenia wersji z samobójstwem? Czy morderca zostanie odkryty? Jakie motywy nim kierowały? Tego wszystkiego dowiecie się czytając tę niewielka książeczkę.
W powieściach kryminalnych Joe Alexa wszystko jest tak jak w dobrym kryminale być powinno. Intrygująca zagadka ,zaskakujące rozwiązanie.
Książka nadaje się do wyzwania Kapitan Żbik na tropie czyli czytamy polskie kryminały.
wtorek, 2 lipca 2013
"Dalej na czterech łapach" Dorota Sumińska
Autor : Dorota Sumińska
Tytuł : "Dalej na czterech łapach"
Wydawnictwo : Wydawnictwo Literackie
Rok wydania : 2012
Dalszy ciąg autobiografii Doroty Sumińskiej przepełniony jest ciepłem, miłością i serdecznością. W opowieści o życiu znanej pani weterynarz główną rolę jak zwykle grają zwierzęta będące członkami rodziny na równi z bliskimi jej ludzmi. Przepadam za Dorotą Sumińską i jej umiejętnością snucia opowieści w imieniu zwierząt. Gdy czytałam "Świat według psa" przedstawianą przez przesympatycznego jamnika byłam pewna że to sam psiak musiał spisać swoje losy. Tak trafne uwagi przemyślenia nie powstałyby w głowie najlepszego nawet przyjaciela zwierząt. Mówię wam jestem przekonana że i do autobiografii swoje łapy przyłożyły zwierzęta pani Doroty. Nic dziwnego zwyczaj pisania choć kilku zdań dziennie wymaga nie chowania wszystkich potrzebnych do pisania szpargałów. Głowę daję że gdy właścicielka śpi jej ferajna dopisuje strony z własnymi przemyśleniami.
Znalazły się i opisy zagranicznych wojaży a w nich jak zawsze najważniejsze były napotykane stworzenia mniejsze i większe , witane z entuzjazmem ,podkarmiane , obserwowane i opisywane. Niestety i parę niemiłych rzeczy się dowiedziałam, aż żal, wiedziałam oczywiście o małpkach jako o maskotkach. Nie miałam jednak pojęcia o ich celowej "hodowli". Przykro mi się zrobiło gdy o tym czytałam. Biedne małpy a powinny być dla nas przykładem do naśladowania. I wcale ale to wcale nie przesadzam.
Z wielką radością czytałam o poprawie relacji pani Doroty i jej córki Marty, kto wie czy nie z jeszcze większą czytałam o wnuku Leosiu wspaniałym chłopcu ,który wraz z mamami musiał niestety ze względu na brak tolerancji w Polsce przenieść się do Anglii. Kiedy czytam tego typu historie zastanawiam się czy ludzie naprawdę nie mogą być choć trochę milsi i pozwolić żyć innym? Przecież w tym nie ma nic trudnego. Tak mi się zdaje. Mam nadzieję że nie jestem odosobniona.
W każdym razie lektura była przednia. Czyta się ekspresowo, i tylko żałuję że nie mogę być choć myszką u pani Doroty w kuchennej szafce. Cóż to byłby za raj.
poniedziałek, 24 czerwca 2013
"Ciemne sprawy dawnych warszawiaków" Stanisław Milewski
Autor : Stanisław Milewski
Tytuł : "Ciemne sprawy dawnych warszawiaków"
Seria : Biblioteka Syrenki
Wydawnictwo : Państwowy Instytut Wydawniczy
Miejsce i rok wydania: Warszawa 1982
Narzekanie na czasy w jakich przyszło nam żyć, na kryzys obyczajów, wzrost przestępstw, rozpustę i przemoc na ulicach to norma niezależnie od tego o jakim okresie historycznym mówimy. "Ciemne sprawy dawnych warszawiaków" to kolejny dowód na to że dawne czasy wcale nie były lepsze ( ani też gorsze) od stanu aktualnego. Przegląd kryminalny niejako całego społeczeństwa dawnej przedwojennej Warszawy, Warszawy pod zaborami co jest istotne bo każdy "rejon" cechował się swoimi problemami a i ich rozwiązywanie zależało od możliwości, umiejętności i w końcu chęci zaborcy. Nie jest to też bez znaczenia jeśli weźmiemy pod uwagę że walka o wolność ojczyzny kończyła się dla więźniów politycznych w tym samym miejscu co uporczywe kradzieże czy nawet morderstwa. Zesłanie.
Nie dość że zapoznajemy się z moralnym upadkiem od alkoholizmu począwszy przez prostytucję po przestępczość jak byśmy to określili zorganizowaną . Śledzimy rozwój kryminalistyki jej najnowsze wówczas osiągnięcia i niestety też niedostatki stosowanych metod jak choćby przekonanie że fotografia ułatwi szukanie mordercy ponieważ w oku człowieka( denata) pozostaje obraz tego co ostatnio widział , jak to jest z tą fotografią już wiemy.
Z ogromnym zaciekawieniem śledziłam wszelkie wpisy z prasy co jest zasługą autora, powołuje się na teksty takich sław jak Bolesław Prus, Aleksander Świętochowski czy Wiktor Gomulicki , którym jak wiadomo los społeczeństwa nie był obojętny. Poza ich poglądami, pomysłami jak rozwiązać pewne problematyczne kwestie jak choćby żebractwo, przywracanie więźniów społeczeństwu przez pracę możemy też trochę podejrzeć ich życie. Fragmentarycznie co prawda ale miałam sporo radości w chwilach gdy natykałam się na informacje choćby o tym co lubił i czym się zajmował Bolesław Prus.
Choćby to że chadzał na procesy , nie tylko on zresztą. Głośne procesy miały takie powodzenie że sprzedawano na nie bilety na zasadzie jak kiedyś u nas w kinie , wprawdzie ja ze względu na wiek znam to tylko z opowieści. Ponoć bywało tak że kiedy już wykupiono wszystkie bilety można je było dostać dwa razy drożej na ulicy, podobnie było i z procesami, do tego stopnia że jak wspomina autor adwokaci dopiero się uczący narzekali że nie mogą wejść i usiąść i pytali gdzie zatem mają się swej sztuki uczyć.
Ciekawym zjawiskiem były tzw."damy kryminalne" obecne na każdym procesie o czym potem gorąco między sobą debatowały. Sama czułam się trochę jak taka " dama kryminalna" czytając książkę Stanisława Milewskiego i podglądając społeczność dawnej Warszawy, jej troski, biedy i problemy społeczne od których nadal nie jesteśmy daleko. Nadal to wszystko jest aktualne, wtedy szukano rozwiązań ,które satysfakcjonowałyby wszystkich i z żalem muszę stwierdzić że się nie udało, do dziś szukamy, gadamy i wymyślamy a problemy jak były tak są i zapewne jeszcze będą znacznie dłużej niż my na tym świecie.
Książka przeczytana do wyzwań : " Polacy nie gęsi ..." , "Czytamy książki historyczne" , "Czytaj - to się opłaca" , "Czytamy serie wydawnicze"
niedziela, 16 czerwca 2013
Piękna dusza
Autor : Danuta Grechuta , Jakub Baran
Tytuł : " Marek.Marek Grechuta we wspomnieniach
żony Danuty"
Wydawnictwo : Widnokres
Książka ,której nie mogłam się doczekać wreszcie trafiła do moich rąk. Wprawdzie miewałam różne myśli z nią związane ,głównie obawy czy aby nie będzie to tylko laurka wystawiona wielkiemu artyście przez ukochaną żonę. Właśnie to że pani Danuta Grechuta jest współautorką wzbudzało moje największe obawy, bo czyż można liczyć na obiektywizm osoby tak zaangażowanej uczuciowo ?
Jednak myliłam się , czuje się że pani Danuta kocha swego męża ( celowo piszę w czasie teraźniejszym gdyż uczucia przecież mogą przetrwać śmierć ) , szanuje Go i podziwia. Wyraża się o Nim ciepło ale też czasem trochę ironicznie z przymrużeniem oka co tylko dodaje smaczku całej historii ich wspólnego życia. Z opowieści wyłania się obraz wielkiego artysty doby renesansu wręcz, zainteresowania i talenty pana Marka Grechuty robią spore wrażenie. Śpiewał, pisał wiersze, malował, komponował, grał i wszystko to robił z prawdziwą pasją i oddaniem, świadom i własnych , nie słabości ale jakby to ... W pewnym wieku gdy głos się zmienił po prostu zamiast wykonywać pewne utwory mniej perfekcyjnie po prostu przestał śpiewać je w ogóle. Bo w pracy był perfekcjonistą.I przyznaję że widać to i słychać :-)
Rozczaruje się ktoś kto liczy na skandale w życiu prywatnym państwa Grechutów. Za to jeśli kogoś naprawdę interesuje prawdziwy obraz codziennego życia mojego ukochanego piosenkarza zostanie powiedzmy w większości usatysfakcjonowany. Dlaczego w większości ? Bo ja i podejrzewam inne zakochane po uszy w twórczości Marka Grechuty osoby, mogłabym czytać i czytać o tych właśnie domowych codziennych sprawach. Dużo tego jest ale jak to bywa z pasjami , mogłoby być więcej.
Jest to historia Marka Grechuty, historia jego działalności artystycznej, jak wspomniałam i życia codziennego ale przede wszystkim, moim zdaniem. Jest to po prostu historia pięknej nieskończonej miłości dwojga ludzi Danuty i Marka Grechutów. Miłość, przywiązanie, przyjaźń , ciepło, życzliwość i pokłady cierpliwości to wszystko aż bije z każdego słowa pani Danuty.
Padają słowa dotyczące książki " Marek Grechuta portret artysty" oto one : " Trudny tekst, lecz zbierający świetne recenzje ( <<perełka>>) Niemniej brakowało w nim wyraźnie anegdoty - powstał portret cokolwiek zawężony, opisujący Marka Grechutę jedynie od strony artystycznej. Ten brak ma uzupełnić niniejsza książka. "*
Myślę że się to udało.
Ocena książki : 9,5 / 10 ( jeśli chodzi o pana Marka Grechutę i jego śpiew zawsze będę chcieć więcej i zawsze pozostanie niedosyt )
Książka przeczytana w ramach wyzwań :
" Z literą w tle"
"Polacy nie gęsi ..."
" Trójka e -pik"
Subskrybuj:
Posty (Atom)









